dear observer,
นี่มันมากไปมั้ย?
สามเดือนกว่าที่หายไป แล้วอยู่ดีๆ ก็โทรมาตอนตีสี่ แล้วถามว่า "ลงมาหาหน่อยไม่ได้เหรอ ก็นั่งรถเมล์ผ่าน"
ถ้าอยากเจอกันจริงๆ อยากรู้สารทุกข์สุกดิบ ส่งอีเมลมาถามก็ได้ นัดกันไปคุย อะไรก็ว่าไป แต่นี่กลับทำแบบนี้...
สะกดคำว่าเกรงใจเป็นมั้ย?
ดีที่ฉันง่วงนอน เลยตอบไปว่า "ชีวิตฉันสงบดีแล้วล่ะนะ" และ "ฉันนอนอยู่น่ะ แล้วนี่มันก็ตีสี่นะ"
ถ้าสติอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์อาจจะได้บอกออกไป "เธอทำร้ายร่างกายฉันนะ ลืมแล้วหรือไง"
จะว่าไปเขาอาจจะลืมจริงๆ ก็ได้ แต่ฉันไม่
i might forgive you someday, but never ever forget. never.
ป.ล. ขอบคุณน้อยหน่าที่เป็นผู้ฟังที่ดีตอนที่เราบ่น ("แก ชั้นโดนวางระเบิดอารมณ์ตอนตีสี่!" ฮาา)
และขอบคุณใครบางคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เราทำในสิ่งที่ถูก
sincerely yours,
s.a.
หักทุกทฤษฎี!
ฮาา
เป็นกำลังใจให้